Herbert Nouwens (Oegstgeest, 1954) is een Nederlandse beeldhouwer die voornamelijk in staal werkt. Na zijn opleiding aan de Stadsacademie en de Jan van Eyckacademie in Maastricht, woonde en werkte hij een aantal jaren bij Kasteel Arcen. In 1986 vertrok hij naar Amsterdam. Hij werkte daar lang op het terrein van de Westergasfabriek. Toen dat werd omgevormd tot een cultuurpark, vertrok hij uiteindelijk naar Slochteren in Groningen, waar hij in een voormalige melkfabriek een oude droom kon realiseren, namelijk wonen én werken op dezelfde plek.

Al tijdens zijn academie raakte Herbert Nouwens gefascineerd door staal: lassen, snijden, smeden. Dit materiaal zit in zijn genen. Zijn vader had een smederij en ook beide grootvaders waren smid. Het stugge, ogenschijnlijk onbuigzame staalharde materiaal vormt  zich onder de lasvlam in ijn handen tot kwetsbare en emotionele, lijfelijk te ervaren beelden.

Nouwens werkt het liefst met materiaal dat al een leven achter de rug heeft en is gedeukt, gevouwen, gepatineerd door tijd en gebruik. Het materiaal is buigzaam, je kunt het bouwen en het na verloop van tijd maken. Nouwens buit die kwaliteiten van het materiaal uit tot op het bot.